Ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι μια από τις πιο συχνές μορφές καρκίνου, αλλά ταυτόχρονα και μία από τις πιο προλήψιμες και ιάσιμες, ειδικά αν ανιχνευθεί νωρίς.
Το παχύ έντερο είναι το τελευταίο τμήμα του γαστρεντερικού σωλήνα που συμβάλλει στην απορρόφηση του νερού και τη μετατροπή του εντερικού περιεχομένου σε κόπρανα. Ο καρκίνος του παχέος εντέρου πρόκειται για όγκο που αναπτύσσεται σε οποιοδήποτε σημείο του λόγω του ανεξέλεγκτου πολλαπλασιασμού κυττάρων του τοιχώματός του.
Οι προδιαθεσικοί παράγοντες για την ανάπτυξη καρκίνου του παχέος εντέρου χωρίζονται σε δύο κύριες κατηγορίες: σε αυτούς που μπορούμε να τροποποιήσουμε (τρόπος ζωής) και σε αυτούς που δεν μπορούμε (γονίδια και ιστορικό).
Παράγοντες Τρόπου Ζωής
Είναι οι παράγοντες που σχετίζονται με τις καθημερινές μας συνήθειες και αποτελούν το κλειδί για την πρόληψη.
Ιατρικοί & Βιολογικοί Παράγοντες
Πρόσφατες επιδημιολογικές έρευνες δείχνουν μια ανησυχητική αύξηση των κρουσμάτων σε νεότερες ηλικίες (κάτω των 50), γεγονός που αποδίδεται κυρίως στη δυτική διατροφή και σε αλλαγές στο μικροβίωμα του εντέρου (τα βακτήρια που ζουν μέσα μας). Επίσης, η υπέρταση μελετάται πλέον ως ένας πιθανός επιπλέον προδιαθεσικός παράγοντας λόγω κοινών φλεγμονωδών μονοπατιών.
Πολλές φορές στα αρχικά στάδια καρκίνου του παχέως εντέρου δεν υπάρχουν καθόλου συμπτώματα. Ωστόσο, θα πρέπει να συμβουλευτείτε γιατρό αν παρατηρήσετε:
Η πρόληψη είναι το ισχυρότερο όπλο μας. Οι περισσότεροι καρκίνοι ξεκινούν ως πολύποδες (μικρές μάζες κυττάρων), οι οποίοι αν αφαιρεθούν έγκαιρα, δεν προλαβαίνουν να μεταλλαχθούν σε καρκίνο.
Η χειρουργική θεραπεία είναι η μόνη επιλογή και σε πρώιμα στάδια μπορεί να προσφέρει μέχρι και πλήρη ίαση.
Προεγχειρητικά ο ασθενής θα πρέπει να κάνει μία σειρά από βασικές εξετάσεις που καθορίζονται από τα τρέχοντα επιστημονικά συνέδρια, ώστε το χειρουργείο να είναι κατευθυνόμενο σωστά και να εξατομικεύεται σε κάθε ασθενή. Η συνεργασία χειρουργού, ογκολόγου και γαστρεντερολόγου καθορίζει το θεραπευτικό πλάνο και τη μετεγχειρητική παρακολούθηση.
Ο τύπος του χειρουργείου εξαρτάται από τη θέση, το μέγεθος και την επέκταση (τοπική ή συστηματική) της νόσου. Η γενική κατάσταση του ασθενούς και η ηλικία παίζουν επίσης βασικό ρόλο.
Η εκτομή αφορά συγκεκριμένο τμήμα του παχέος εντέρου όπου βρίσκεται ο όγκος μαζί με τους σύστοιχους λεμφαδένες. Η εκτομή διενεργείται με την ανοιχτή μέθοδο και σε επιλεγμένες περιπτώσεις λαπαροσκοπικά με πολλά πλεονεκτήματα.
Εάν ο καρκίνος δεν θεραπευθεί άμεσα υπάρχει ο κίνδυνος σοβαρών επιπλοκών από την εξέλιξη της νόσου. Πολλές φορές ο σκοπός του χειρουργείου δεν είναι η απόλυτη ίαση του αρρώστου, αλλά η αφαίρεση του πάσχοντος τμήματος του εντέρου με σκοπό την αποφυγή μίας επικίνδυνης επιπλοκής.
Οι κύριες επιπλοκές είναι η αιμορραγία, ο ειλεός και η διάτρηση. Σε περίπτωση που ο καρκίνος προχωρήσει, δηλαδή δώσει μεταστάσεις σε λεμφαδένες ή/και αλλού (πιο συχνή η μετάσταση καρκίνου είναι στο συκώτι), μπορούν να προκληθούν διάφορες επιπλοκές ανάλογα με το όργανο που πάσχει.
Η αιμορραγία συνήθως είναι μικρή και περιορίζεται, αλλά μπορεί να είναι και σοβαρή σε τέτοιο βαθμό που να χρειάζεται επείγων χειρουργείο.
Ο ειλεός (αυτό που λέει ο κόσμος έστριψε το έντερο) είναι μία σοβαρή επιπλοκή που απαιτεί άμεσα χειρουργείο. Ο όγκος έχει μεγαλώσει τόσο που κάνει μηχανική απόφραξη και ο χειρουργός θα πρέπει να δώσει τη λύση.
Η διάτρηση του εντέρου οδηγεί σε έξοδο του περιεχομένου του εντέρου εκτός του αυλού και σε περιτονίτιδα, κατάσταση απειλητική για την ζωή του ασθενούς που πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα από τον χειρουργό.
Ο βασικός στόχος του χειρουργού είναι η πλήρης αφαίρεση όλων των καρκινικών κυττάρων που υπάρχουν στο σώμα. Πολλές φορές αυτό δεν είναι εφικτό και ανάλογα με το στάδιο και το πόρισμα της ιστολογικής εξέτασης συστήνεται συμπληρωματική χημειοθεραπεία που στοχεύει στην καταστροφή των κυττάρων που έχουν απομείνει μέσα στον οργανισμό.
Υπεύθυνη είναι μια ογκολογική ομάδα που αναλαμβάνει τον ασθενή σε επαφή πάντα με τον θεράποντα Χειρουργό.
